::نورالهدی::

بچه‌ها مدتها قبل از پاگذاشتن به دوران بزرگسالي فشار رواني را تجربه مي‏كنند. برخي کودکان مجبورند با مشکلاتي چون کشمکش‌هاي خانوادگي، طلاق، تغييرات دائمي مدرسه، همسايه‌ها، توافقات مراقبت از کودک، فشار گروههاي هم‌سال و بعضي وقت‌ها حتي با خشونت در خانواده يا جامعه‌شان دست و پنجه نرم کنند. بيشتر والدين كودكان نوپا آرزو مي كنند كه كودكشان بتواند تنهايي خودش را سرگرم كند. اين خواسته والدين منطقي است، چون كودك نوپا مي تواند اسباب بازي ها را بر دارد، با آن ها بازي كند، دنبال توپ بدود و كتاب ورق بزند. نوپاها آموخته اند كه مي توانند خودشان كارهايي انجام دهند و اتفاقاً اغلب هم در انجام كارها توسط خودشان پافشاري و سماجت به خرج مي دهند.

با اين همه يك بچه يك ساله همچنان دوست دارد دور و بر والدينش بچرخد، ما مي توانيم به او كمك كنيم كه بياموزد چگونه خود را سرگرم كند. جين فوي، متخصص كودكان در كاروليناي شمالي مي گويد: "كودكان نوپا اصولاً نمي توانند براي مدت طولاني به تنهايي بازي كنند". طولاني ترين زماني كه مي توانيد از يك بچه يك ساله انتظار داشته باشيد به تنهايي بازي كند چيزي حدود پانزده دقيقه است، دادن چنين فرصتي به كودك كاري است كه به انجام دادنش مي ارزد، اين كار تنها به اين دليل نيست كه شما فرصت داشته باشيد شام را آماده كنيد يا اتاق را جارو و گردگيري كنيد. دكتر اسكالار متخصص رشد در مركز مطالعات رشد و يادگيري دانشگاه كاروليناي شمالي در اين باره مي گويد:"تنها بازي كردن، تقويت كننده استقلال، اعتماد به نفس، خلاقيت، و مهارت هاي زباني است. اغلب مي بينيم كه يك كودك پانزده ماهه موقعي كه تنها بازي مي كند با خود چيزهايي زمزمه مي كند، چنين بازي هايي پايه و اساس رشد مهارت هاي زباني هستند.

 به اشك ديده كوثر،به دست بسته حيدر،
به حق غربت مادر،به جان دخت بيغمبر
بيا اي يوسفزهرا
قسم برغربت مولا،به حق مادرت زهرا،
به آن انسيه حورا به آن حوريه عذرا
به اشك مادري تنها ميان كوچه اعدا،
به آن نيلي شده پيكر
بيا اي يوسف زهرا
به آن ريسمان افلاكي،به آن سرچشمه پاكي،
به حق كوچه غربت به آن اندوه غمناكي
به ابر چهره عصمت،به حق چادر خاكي
به خاك نيلي معجر
بيا اي يوسف زهرا
به آن زخمي شده بازو،به خون رفته ازپهلو،
به حق مادري نيلي كه از همسر گرفته روپس
ازآن ضربه سيلي
بيا اي يوسف زهرا
به آن ياس غريبانه، به خون شمع پروانه،
به سوز سينه اي خونين زميخ درب كاشانه
به حق مادري غمگين كه گم كرده ره خانه
ميان كوچه ومعبر
بيا اي يوسف زهرا ......
بيا و قبر مخفيش براي ما تو پيدا كن
(اللهم عحل لوليك الفرج )

این داستان واقعی است

چرا شيعيان به هنگام زيارت، در و ديوار حرم را مى بوسند و به آنها تبرّك مى جويند؟

پاسخ: تبرك جستن به آثار اولياي  خدا، مسأله اي  نيست كه هم اكنون در ميان گروهي  از مسلمانان پديد آمده باشد، بلكه ريشه هاي  اين رفتار را در ژرفاي  تاريخ زندگاني  رسول خدا و صحابه آن حضرت مي توان يافت.

نه تنها پيامبر گرامي  و ياران وي ، بلكه پيامبران پيشين نيز، بدين امر مبادرت مي ورزيدند. و اينك دلايل مشروع بودن تبرّك به آثار اوليا از ديدگاه كتاب و سنّت را از نظر شما مي گذرانيم:

1-  در قرآن كريم مي خوانيم: هنگامي  كه يوسف صديق، خود را به برادران خويش معرفي  كرد و آنان را مورد بخشودگي  قرار داد، فرمود:

«إذهبوا بقميصي  هذا فألقوه علي  وجه أبي  يأت بصيراً»[1]

اين پيراهن مرا با خود ببرند و بر صورت پدرم (يعقوب) افكنيد تا ديدگانش بينا گردد.

سپس مي فرمايد:

«فلما أن جاء البشير ألقاه علي  وجهه فارتدّ بصيراً»[2]

آنگاه كه مژده دهنده، آن پيراهن را بر رخسار او افكند، بينايي  وي  بازگشت.

اين سخن گوياي  قرآن، گواه روشني  بر تبرك جستن پيامبر خدا (يعقوب) به پيراهن پيامبري  ديگر (حضرت يوسف) مي باشد، بلكه بيانگر آن است كه پيراهن ياد شده، موجب بازگشت بينايي  حضرت يعقوب گرديد.

آيا مي توان گفت رفتار اين دو پيامبر گرامي ، از چارچوب توحيد و پرستش خدا خارج بوده است؟!

2-  شكي  نيست كه پيامبر گرامي  اسلام، به هنگام طواف خانه خدا، حجر الاسود را استلام مي نمود و يا مي بوسيد.

ممكن است بعضى از افراد ناآگاه تصوّر كنند كه عقيده به ظهور مبارك حضرت مهدى(عليه السلام) از مختصات شيعه و تمام منابع و مدارك آن هم مربوط به شيعه و راويان روايات مربوط به ظهور نيز همه دانشمندان و بزرگان و علماى شيعه مى باشند، ولى بايد توجه داشت كه:
عقيده به ظهور مبارك حضرت مهدى(عليه السلام) از مختصات شيعه و منحصر به شيعه نيست و بسيارى از فرقه هاى اسلامى در اين عقيده و مرام با هم اتفاق نظر دارند و آن را جزء عقايد قطعى و مسلم خود مى دانند.
ايمان و عقيده به ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) در اسلام به قدرى اصيل و ريشه دار و با اهميّت است كه از ديدگاه دانشمندان و بزرگان اهل سنّت نيز ـ مانند شيعيان ـ يكى از ضروريّات دين مبين اسلام به شمار مى رود و منكر آن از آيين اسلام بيرون است.
در اين باره علماى اهل سنّت از پيامبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله وسلم) روايت كرده اند كه آن حضرت فرمود:
«من كذّب بالمهدي فقد كفر»
«هركس مهدى(عليه السلام) را انكار كند به راستى كافر است».
گروهى ازعلماى اهل سنّت به مضمون اين حديث فتوا داده اند، و در اين باب ، شيخ سليمان قندوزى حنفى، در كتاب «ينابيع المودّة» از كتاب «فرائد السمطين»، از جابر بن عبداللّه انصارى روايت كرده است كه پيامبر اكرم فرمود:
«من أنكر خروج المهديّ فقد كفر بما اُنزل على محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم)».
«هر كه ظهور مهدى(عليه السلام) را انكار كند، به آنچه بر محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم)نازل شده، كفر ورزيده است».

چرا امامانِ خود را معصوم ميناميد؟

بنا بر نقل دانشمندان شيعه و سنّي، پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) در آخرين روزهاي زندگاني خود فرمود:

- من در ميان شما دو يادگار سنگين و گرانبها بجاي مي گذارم؛ يكي «كتاب خدا» (قرآن) و ديگري «اهل بيت من» و اين دو هرگز از يكديگر جدا نخواهند شد تا روز رستاخيز، در كنار حوض كوثر به من برسند.